evde herkes uykuya daldığı zaman aslında ben uyumuyorum.yıllarca da uyumadım.sessizliği çok severim.sessiz olsun bütün eşyalar.uyumuyorum ama düş kuruyorum.yorganımı üstümden atmam 20 dakika sürüyor.sessiz olmalıyım çünkü.yavaşça adım adım kalkıyorum yataktan.çıplak ayaklarımla tahtada volta atıyorum önceleri.siyahtan laciverte dönerken gece pencereden belime kadar sarkıp sigara içiyorum gizli gizli.her an biri gelecekmiş korkusuyla kalbim çarpıyor.sessizliğimi bozuyor.çok sinirleniyorum!pencereden gelen soğuk hava üşütüyor beni.hemen yorganımın altına giriyorum.kapıyorum gözlerimi.uyumuyorum.hayal kuruyorum.kumların üzerinde olduğumu görüyorum.yatıyorum kumlara ellerime alıyorum kumları.sıcaklığını duyuyorum hemencecik.ayaklarımı sokuyorum kumların içine.sonra başlıyorum kumla vücudumu örtemeye en son sağ elim sol elimi gömüyor sıcacık kumların içine.kapıyorum gözlerimi.yüzümede atıyorum kum.artık kimse bulamaz beni burda.ne çöldeyim ne de değilim.bu arada kumların altı serinmiş.şimdi burda kalıp ölümü beklesem biri gelip ''hey sen kalk ordan.öldün artık bizle geliyorsun.'' dermi.yoksa daha çok melankolik bir salağa benzediğimi söyleyip iki tokat atar mı.
sabah oluyor yavaş yavaş.annem kaldırmaya gelicek beni şimdi.uykudan yeni uyanmış mızmızlanan taklidini çok güzel yapıyorum ona.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder